Vrijdag in mijn geest

Islares - Santono 24 km

Monday morning feels so bad,

Ev'rybody seems to nag me

Coming tuesday I feel better,

Even my old man looks good,

Wednesday just don't go,

Thursday goes too slow,

I've got Friday on my mind

Easybeats

Voor één keer geen Nederlands lied. Aan het eind van deze aflevering is hopelijk duidelijk waarom ik voor deze klassieker van de Easybeats gekozen heb.

Het is fris bij vertrek

Vanochtend is het fris en de regen valt met bakken uit de hemel. Mal dia, zegt een Spanjaard tegen me, maar ik vind het juist een fijne dag. Beter dan die hitte.

Twee meisjes (Ana en Blanca) in de regen

Na een paar kilometer is er een keuzemoment. De gele  pijlen wijzen naar links, een smalle bergweg recht omhoog, maar de meeste pelgrims lopen rechtdoor langs de N634.
Ik twijfel en pak mijn gids uit de rugzak.
In de verte komt een vrouw met een paraplu aanlopen. Eerst denk ik dat het een autochtoon is, maar dan zie ik haar rugzakje.
Het is Jetta uit Duitsland die ook twijfelt. Ik bezwijk voor de verleiding van de brede weg in plaats van het smalle pad. Jetta volgt me.
Jetta heeft nog niet ontbijten en heeft honger. Zwijgend lopen we achter elkaar langs de drukke weg. Na 10 km is er in Liendo een bar.
Het is er gezellig. Richard (zaterdag jl ontmoet)en Neil, de twee Spaanse meisjes Ana en Blanca, Christina met haar hond Iago.
Jetta bestelt een tortilla en een kaasplankje, maar dat laatste blijkt toch wat te veel voor haar.

Wil jij mijn kaasplankje?

Dat ik gisteren een hostal genomen heb, is als een lopend vuurtje door de pelgrimgemeenschap gegaan. Neil zingt het lied van The Kinks (living live in luxuery) en Richard wenst me vanavond veel plezier in de Jacuzzi.

Christina neemt een foto van de voeten van Richard, Neil en nog een pelgrim

Een goed gesprek met Iago

Jetta wil in de bar nog wat blijven lezen en zegt dat ik maar vast verder moet gaan. Ik heb niet zo'n haast, voer eerst nog een goed gesprek met Iaog. Als ik op het punt sta te vertrekken, vraagt Jetta of ze met me mee mag lopen (want ik loop zo lekker langzaam).
We lopen weer achter elkaar langs de drukke N634. Het is de tweede wandeldag voor haar. De slippers die ze draagt hebben hun sporen achtergelaten. Haar voeten zijn een waar bloedbad bijeengehouden door Compeed.
De banden van haar slippers snijden in haar voeten. Op een gegeven moment besluit ze op blote voeten verder te gaan.
In Laredo gaan we naar de apotheek om nieuw verband te halen.

Op blote voeten door Laredo

Naar Santono gaat er een bootje, maar we moeten eerst nog 5 km over het verlaten strand. Ik trek ook mijn schoenen uit en samen lopen we langs de vloedlijn (eblijn?)
We praten over van alles: relaties, wel of geen kinderen? (Jetta heeft een zoontje van 3), wat de camino met je doet, wat belangrijk is in het leven, In de weet dat we elkaar hierna vermoedelijk niet meer zien, zijn onze gesprekken van een grote openhartigheid. En ondanks haar  leeftijd (29) heb ik geen moment het idee dat ik met een veel jonger iemand praat.
We hebben allebei geen haast en sjokken rustig over het strand. Jetta vindt Nederlands een leuke taal, dus ik zing Besame mucho voor haar in mijn eigen Nederlandse vertaling.
Het is zo'n dag die je je later nog lang zult herinneren waarbij je je afvraagt waarom het gehele leven niet zo kan zijn als die vrijdag op het strand tussen Laredo en Santono.

Strand tussen Laredo en Santono

De boot naar Santano is net vertrokken, maar als de schipper ons ziet keert hij om en legt gewoon op het strand aan.

Dan net voor het afscheid gebeurt het. Ze vraagt ineens of ik soms op een vrijdag ben geboren.
Ik ben perplex.
Hoe weet je dat? vraag ik.
Vanwege de manier waarop je over vandaag praat. 

In Santona nemen we afscheid. Ik heb daarna een vreemd leeg gevoel. We hebben vanochtend zwijgend achter elkaar gelopen en alleen vanmiddag op het strand met elkaar gepraat, maar het voelt als een afscheid van iemand met wie ik dagen samen gelopen heb.

Vanavond weer een hostal. Ik heb een afspraak met Leo Jacobs en zijn vrouw Tine die ik vanwege ons genootschap ken. Ze staan op een camping hier 12 km vandaan. We gaan samen eten en dan wil ik niet de druk van een pelgrimsherberg waar je al weer vroeg binnen moet zijn.

Twee dik aangeklede meisjes langs de kust

Pobena - Islares 28 km

Op de step, op de step

Ik ben zo blij dat ik hem heb 

En nou eens even zien

Waar rij ik nou naar toe

Naar Purmerend misschien

Ik weet alleen niet hoe 

Wim Sonneveld

De Duitse student fotografie Luka zorgde vanochtend vroeg al voor inspiratie voor het lied van de dag. Hij had zijn step mee voor de afdalingen. Bergop moet hij hem op zijn rug dragen.
En een step heet natuurlijk in deze moderne tijden niet meer zo, dat is een city roller.

Luka met zijn city roller op zijn schouders

Gisteren schreef ik dat er in de herberg vooral Spaans werd gesproken en dat het Spaans werd gebezigd door Duitsers die op Spaanse les waren geweest. De werkelijkheid kan nog gekker.

Christina (de enige Spaanse) heeft enkele jaren in Duitsland gewerkt en spreekt Duits.

Kennis gemaakt met Gerhard (Duitser op Spaanse les) en samen met hem en Christina gegeten.

Christina loopt de camino samen met haar hond Iago (Spaans voor Jacob) naar Santiago.

Christina met Iago

Vanmorgen samen gelopen met Gerhard. Onze voertaal is Spaans. Veel gelachen waarmee het voor mij ineens duidelijk werd waarom het eergisteren met Pere (de trotse Catalaan) niet zo wilde. Hij bleef maar kennis spuien. Dat is op zich tot daar aan toe, maar het was allemaal zo serieus zonder enige humor.

Pad over oud mijnspoor

Vanmorgen Euskadi (Baskenland) uitgelopen, dus niet meer naar de Komunak (wc) en bij het afscheid nemen weer gewoon Adios zeggen in plaats van Augur.

De nieuwe autonome regio heet Cantabrie.

Meteen na Pobena gaat de route over een oud mijnspoor langs de kust. Erg mooi en het is ook mijn weer: regen. Als er twee meisjes voor een regenboog langslopen raak ik meteen ontroerd (en ja, ook in Spanje staat er aan het eind van de regenboog een pot met goud).

Ik moet meteen aan Twee meisjes op  het strand denken. Dat schitterende lied van Raymond van het Groenewoud. 

Twee meisjes langs de kust

Het is mijn weer vandaag: regen en temperaturen die de 20 graden niet te boven gaan (en ook morgen blijven de wolken gedurende het grootste gedeelte van de dag onze grootste protagonisten zoals een Spaanse krant dit zo mooi verwoordde). 

Castro Urdiales is een mondaine kustplaats die gedomineerd wordt door de Iglesia Santa Maria, een van de grootste gotische kerken van de Spaanse noordkust. Op een van de arend lessenaars in het koor schijnt de letter B gegraveerd te zijn. De B van Brugge van waar die vogel gevlogen schijnt te zijn (en Brugge is de geboorteplaats van een van mijn belangrijkste volgers). 

Helaas, de kerk is gesloten. 

De kerk Santa Maria domineert het stadsbeeld

De kerk van de andere kant (rechts Christina en Iago)

Castro Urdiales heeft ook een wijk Ostende en een playa Ostende (genoemd naar de Belgische badplaats, tevens geboorteplaats van Karline: redactiesecretaris van de Jacobsstaf).

Bar Ostende heeft iets te mooie serveersters dus daar gaan we niet naar binnen. 

Na Castro Urdiales nog 9 km doorgelopen naar Islares. Vandaag eens geen pelgrimsherberg, maar voor 30 euro een kamer alleen in een hotel. 

Ik zit net naar Twee meisjes op het strand te luisteren, als er op de deur wordt geklopt. De buren die komen klagen over geluidsoverlast? Nee, het zijn Janneke en Gerhard. Ze hadden gehoord dat je hier lekker kunt eten, maar helaas. het restaurant gaat pas om 21.00 open en dat voegt zich niet met de sluitingstijd van de herberg. 

Janneke en Gerhard op mijn bed

Twee meisjes

Terwijl men zich op de Festival voor oude muziek in Utrecht bezig houdt met lichtzinnige liedjes met dito teksten even een woord over de serieuze moderne muziek.

Elke keer als ik twee meisjes op het strand zie, wordt ik weer ontroerd omdat ik aan dat lied moet denken. En ja, meisjes op het strand zijn vaak niet zo dik gekleed, maar daar gaat het mij niet om.

Ook toen ik Maria en Maite vandaag in regenkleding langs de kust zag lopen raakte ik weer ontroerd. Ontroerd omdat ik weer moest denken aan dat lied over melancholie, schoonheid, ouder worden, gemiste kansen in het leven, existentiele angst en al wat je er maar in wilt horen. 

Maar luister zelf maar eens naar Twee meisjes op het strand   met dat mysterieuze eind.

Ana en Blanca met op de achtergrond een regenboog

De dag brengt ouderdom

de nacht brengt vreemde uren

het deken is zo zwaar

een bladzijde slaat om

Ceci n' est pas une pipe

Portugalete - Pobena 13 km

Hé hé waar is de wc

de trap af naar benee

dat kleintje is't fonteintje

en die grote is de plé

he, he, ga met me mee

Herman Finkers

Tja, moest ik onderweg nodig, dacht ik een mooi plekje gevonden te hebben, staat er dit bord.

Vanmorgen eerst met de metro naar Portugalete. Vandaar is het nog 27 km naar Castro Urdiales, maar dat vond ik bij nader inzien toch wat hoog gegrepen. Daarom maar op de herberg van Pobena gekoerst die goede recensies schijnt te hebben.

Metro Bilbao

Zelfs vanaf Portugalete duurt het nog lang eer je het industriele landschap kwijt bent.

Autowegen bij Portugalete

Maar dan volgt er bijna 10 km fietspad naar het strand van La Arena.

Ik ben vergeten water mee te nemen, dus ik maak me wat zorgen. Bijna 10 km zonder drinken? Maar wat hadden we ook al weer geleerd deze reis? Het is niet nodig je zorgen te maken, de weg geeft wat je nodig hebt.

De weg geeft wat je nodig hebt. 

Opvallend veel katten vandaag

Het strand van La Arena

Waar de strandwacht zich verveelt

Net voor Pobena mondt een rivier in zee uit, dus van het strand moet je over een brug.

De brug naar Pobena

Ik ben voor mijn doen erg vroeg bij de herberg (half 2) en zie tot mijn verbazing dat die helemaal vol loopt. Waar komen al die pelgrims vandaan? Er vandaag onderweg geen enkele gezien.
Janneke is er ook al. Heeft vanmorgen de bus naar Portugalete genomen.
En verder opvallend veel Duitsers. De halve herberg praat Duits. En de andere helft bestaat uit Duitsers die op Spaanse les zijn geweest.

Bij nader inzien had ik liever wat doorgelopen, want ik ben hier nu wel erg vroeg. Er is geen enkele winkel in dit dorp, maar wel een stuk of zeven taveernes die ook nog eens allemaal open zijn.
Dan maar een vroege blog en verder naar de Koninginne-etappe van de Vuelta d' Espana kijken.
Tja, in Frankrijk heb ik geen enkele etappe van de Tour de France gezien en hier verval ik weer in oude gewoontes.
Ik merk dat ik moeite heb het pelgrimsritme weer op te pakken. In Frankrijk waren en nauwelijks medepelgrims, maar met die er waren had je meer gemeenschappelijk. Kwam je uit je bed, had er al een medepelgrim croissantjes gehaald. Hier is het ieder voor zich.
Enfin, de komende dagen maar weer eens gewoon gaan lopen zonder bussen, treinen of metro.

Overigens wel heel prettig gelopen vandaag. Nagenoeg vlak parcours en de temperatuur tikte net de 20 graden aan. Prettig eens gewoon te stappen zonder dat je kleren kletsnat van het zweet worden.

De herberg loopt om half 2 al helemaal vol

Het is niet mijn broer

Gernika - Larrabetzu 16 km en per bus verder naar Bilbao

Gisteren was de blog wat magertjes daarom vandaag extra veel foto's/

Blauwe korenbloemen, plukte jij voor mij

Blauwe korenbloemen

zonnige dagen

die zijn nu voorgoed voorbij

Zusjes De Roo (auteur Gert Timmerman)

Blauwe korenbloemen

Of de zonnige (en warme) dagen voorgoed voorbij zijn, weet ik niet, maar vandaag was het weer waarbij ik in mijn element was. Temperaturen tot 20 graden en af en toe een verfrissend buitje. Veel zuurstof in de lucht, mooie volle kleuren die noden tot het maken van foto's waar dan niet van die lelijke slagschaduwen op staan. 

Weer waarbij Andre in zijn element is

Met mysterieuze mistige landschappen

In Gernika nog even langs de oude eik die inmiddels het symbool is geworden van het Baskische streven naar onafhankelijkheid. 

Oude eik in Gernika

Gernika is ook bekend door het schilderij dat Pablo Picasso maakte naar aanleiding van het bombardement april 1937 door de Duitse Luftwaffe. Van de 7000 inwoners kwamen er 1650 om.
Het immense schilderij (meer dan 7 m breed) hangt in het Reina Sofia museum in Madrid (ga daar eens kijken, ligt vlakbij het Prado).

Guernica / Pablo Picasso

Guernica in de Spaanse spelling

Gernika in het Baskisch

Echte Basken hebben lange moeilijke namen

Rustige weggetjes

Mooie landschappen

Onderweg koop ik twee ecologiche tomaten bij een verlegen vrouw

Landschap noodt tot fotograferen

Pere (Catalaans voor Pedro) uit Barcelona loopt een stukje met me mee. Hij is technisch tekenaar bij Seat in Barcelona en heeft twee weken vakantie. Hij doet de camino samen met zijn broer Antonio die verleden jaar een hartinfarct heeft gehad. Antonio doet het daarom rustig aan per fiets. Als we in de verte Antonio zien staan wachten, waarschuwt Pere me. Antonio heeft niet zoveel opleiding en spreekt alleen Catalaans.
Ik kan inderdaad niets van de conversatie volgen. Volgens Pere is het niet zo moeilijk. Als ik twee maanden in Barcelona kom wonen en werken spreek ik Catalaans volgens hem.
Van het Baskisch kan Pere ook geen teksten brouwen.

Pere is een aardige man, maar hij staat vooral op 'zenden'. Hij etaleert een ongelooflijke hoeveelheid kennis die hij met mij wil delen, maar die ik toch niet kan onthouden.
Eén ding onthoud ik wel. Pere is trots op architect Gaudi. Hij vertelt met dat Gaudi een gelovig mens was en dat daarom de hoogste toren van de Sagrada Familiale 2 meter lager is dan de Mont Juich. De mens moet de schepping van God niet willen overtreffen.
Pere begrijpt wel dat het tussen ons niet echt klikt en  gaat er alleen vandoor.

Niet de Gebroeders Brouwer, maar Pere (rechts) met zijn broer Antonio

Het is niet mijn broer
Onderweg wordt ik aangesproken door twee Duitse pelgrims die me vertellen dat mijn broer naar me op zoek is. Ik begrijp dat ze Antonio bedoelen en zeg meteen: Het is niet mijn broer.
Ben overigens benieuwd of deze sketch nog in het collectieve geheugen van mijn volgers zit. Hij is afkomstig van het duo Snip en Snap (waar mijn ouders grote fan van waren) dat met hun revue tusen 1937 en 1977 volle zalen trok.
De sketch moet het niet van de sterke tekst hebben, maar van de herhaling en manier waarop Willy Walden de vraag steeds herhaalt. Hij is nog te vinden op Youtube

Het moeilijk smalle pad naar boven of het gemakkelijke brede pad naar beneden?

Op een gegeven moment moet ik kiezen tussen een smal lastig pad naar boven of een brede allee naar beneden. Misschien kan dominee Van der Wees daar nog eens over preken?

De paden zijn glibberig geworden

Met hindernissen

Die je alleen op je knieen kunt nemen

Waarna je schoenen er zo uitzien

Straat in Larrabetzu

De ganse morgen loop ik me al te verheugen op de door volger Jaap aanbevolen taveerne, maar het lijkt erop dat die definitief in ruste is. Dan maar bij de buren gegeten.

Taberna Irusta lijkt definitief in ruste

De camino volgt inderdaad zoals Jaap als zei de grote weg, dus ik volg zijn advies de bus naar Bilbao te nemen. Tijdens het wachten is er amusement: een verkeerd geparkeerde auto wordt weggesleept.
Als de auto is afgevoerd parkeert er een nieuw exemplaar. Ik vertel de bestuurder dat er net een auto is weggesleept dus dat hij beter ergens anders kan parkeren. Hij begint hierop naar de strepen te wijzen en te betogen dat je daar wel mag parkeren. Ik probeer hem uit te leggen dat het geen zin heeft mij te overtuigen, maar dat alleen de mening van het bevoegd gezag in bezit van een sleepauto er toe doet. Hij is niet overtuigd en loopt weg.
Helaas kan ik de afloop niet afwachten - mijn bus komt er aan - maar ik hoop van ganser harte dat de bolide van deze eigenwijze medemens is weggesleept naar een ver en afgelegen oord.

Verkeerd geparkeerde auto wordt weggesleept

Bilbao

Bilbao

In Bilbao is het even zoeken, diverse hotels zitten vol, maar een pension heeft zo waar nog een kamer voor 25 euro. Er staat een bed en daar is alles mee gezegd, maar meer heb ik ook niet nodig. De douche op de gang had warm water, dus mij hoor je niet zeuren.

Mijn pension in Bilbao

In de Santiago kerk op de hoek ga ik een stempel in de sacristie halen. Ik word uitgenodigd het Claustro te bezoeken (gratis voor pelgrims, toeristen betalen 2 euro).
Tja beste volgers, ik gooi het geld vandaag niet over de balk. € 1,80 voor de bus, 25 euro voor een kamer in het hartje van de Casco Viejo (oude stad) gratis naar het Claustro. Alleen die biertjes tijdens het schrijven van mijn blog hakken er in, dat dan weer wel.

Onze apostel in de naar hem genoemde kerk

Claustro van de Santiago kerk

De wifi-locatie vandaag