Naar de Thaise masseuse

De avondrust heeft plaats gemaakt voor de ochtendspits

Nieuwe Jacobuskerk in Schipluiden

Bij de Jacobuskerk is een tekstschrijver aan het werk geweest. "Ik vind het weinig met God te maken hebben," aldus pelgrimsvriendin Monique later op de dag.

Ik vind het weinig met Jacobus te maken hebben. Daar zijn we het dus over eens.

Langs de Vlaardinger Vaart

Typisch Hollands weggetje (richting Schiedam)

Het gaat vandaag niet goed met de rug. Moet ongeveer elke kilometer gaan zitten omdat ik het niet meer houd van de pijn. Gelukkig zijn er bankjes. Ik heb vertrouwen in onze apostel en de hopelijk nog te ontmoeten masseuse, maar op deze manier wordt het toch wel een eind naar Santiago.

Jacobskerk in Schiedam - Kethel

Hij ziet aan het einde van de lange dijk

een stad met korenmolens staan

een lokkend vergezicht voor reizigers

het is nog een goed kwartier te gaan

een vrouw vraagt: viel de reis u mee?

u bent de nieuwe dominee

Amazing Stroopwafels

Herken je deze foto Bram?

In Schiedam serveren ze uitsmijters zonder poespas

In Schiedam lukt het lopen echt niet meer. Ook niet na een uitsmijter. Maar, als de nood het hoogst is...

Ja, we gaan daar natuurlijk niet zelf zitten dokteren. Ik leg masseuse Lek uit waar de pijn zit en ze begint (overigens mocht ik mijn broek en schoenen aanhouden, dit even voor de volgers die denken dat zo'n pelgrimage een tocht van Sodom naar Gomorra is).
Eerst ben ik nog bevreesd dat het zo'n zelfde massage wordt als de schoonheidsspecialiste in Puente la Reina gaf. Ze aaide met haar poezelige handjes over mijn spieren. Op zich niet onprettig, maar fysiologisch gezien zette het weinig aarde aan de dijk.
Af en toe moet ik me verbijten van de pijn.
Aan het eind heeft ze een verrassing. Ze smeert hete olie op de plek des onheils en pakt die vervolgens in met plastic folie. "Twee uur laten zitten," aldus het advies van Lek.
Ze vraagt met waarom ik naar Spanje loop.
Een goede vraag waar ik zo gauw geen antwoord op weet, maar buiten op de kade huppel ik pijnloos weer verder.

Saaie  binnenkomst van Rotterdam via de Merwehaven

Maar wel met goede voorzieningen

En inspirerende teksten

En ook mijn favoriete dichter ontbreekt nieet

Nog even een glaasje pelgrimsbier

En dan naar het gastvrije adres van pelgrimsvriendin Monique

Inderdaad Irene, met een kaasplankje. Monique kent me langer dan vandaag

En dan op beide oren slapen

Dromend van trekvaarten

De eerste gele pijl

Vanmorgen half zes opgestaan om den blog bij te werken, 7 uur ontbijt en half 8 weer aan de wandel.

Ik laat de pelgrimswegen even voor wat ze zijn en volg de route van de Blauwe Tram tot in Den Haag. Loop langs gebouwen die ik ken van notuleerklussen.  

Regenachtig Den Haag (nabij het Spui)

Na Den Haag is het een hoog jaagpadgehalte. De Vliet is een lieflijk watertje, maar wat een lelijkheid heeft men aan weerszijden opgetrokken. Een kantoorgebouw heet zelfs de Trekvliet Tower.

Jaagpad met zicht op Den Haag

Gelukkig weet Kobus het met een leuk rijmpje nog wat op te fleuren. Behalve rijmen kan hij ook koken, zo blijkt uit de prima lunch die hij serveert.

Verder maar weer steeds verder. Ultreia y suseia, al valt dat niet mee. Dit keer niet de fout gemaakt zonder te trainen op stap te gaan. Wel de fout gemaakt zonder rugzak te oefenen. Gisteren al veel pijn, vanmiddag is het erger. Net als gisteren lekker een uur koffiepauze genomen, ondertussen onze apostel op mijn blote knieen dankend dat ik alleen op weg ben. Wil je een uur koffiepauze dan neem je een uur koffiepauze. En dat allemaal zonder overleg. Na zo'n pauze gaat het weer een stuk beter met de rug.
Heel verstandig ook vond dokter Jos die gisteren mee aan tafel zat. Het is de lange rugspier, kan geen kwaad en rust doet wonderen, aldus Jos.
Vanmiddag in Delft ging het echt niet meer. Bij elke stap joegen helse pijnscheuten door mijn rug. Maar op het bankje van de jonge vaders Joost en Bram aan de Buitenwatersloot mocht ik even uitrusten. Af en toe even gaan zitten en dan gaat het weer, nogmaals onze Jacob dankend dat er niemand is die me opjaagt.

Even de rug rust gunnen

Bij Den Hoorn zie ik ineens de eerste gele pijl. Een hele geruststelling, ik ben op de goede weg naar Santiago de Compostela.
De 75-jarige Duitser Gunther maakt een foto van me. Hij is wetenschapper, maar wel een heel bijzondere wetenschapper: parapsychologie. We gaan niet naar de hemel of de hel, maar beide. Eerst een tijdje in de een, dan moet je daar weer uit, naar de ander. En dat steeds maar weer. En voor ons leven, liepen we ook al op aarde rond. Misschien hebben de Duitser en ik elkaar al eens in Santiago ontmoet, suggereert Gunther.
Het zal toch niet waar zijn, denk ik. Ben je straks dat hele eind naar Santiago gestapt,en aan het eind wint er een Duitser.

De eerste gele pijl

Maat gelukkig, daar is de voormalige Jacobskerk van Schipluiden, met daarnaast de pelgrimsherberg. Pelgrim Patrick uit Schipluiden inviteert met op een diner met drank, We kenden elkaar van tevoren helemaal niet, maar hij had in Ultreia gelezen dat ik op pad ging en me spontaan uitgenodigd.
Vroeger zou ik beleefd  daarvoor bedankt hebben, maar als pelgrim moet je leren in dank te aanvaarden wat je onderweg wordt aangeboden. Het is een van de lessen die de camino me leert: we zijn al te snel geneigd te zeggen: heel vriendelijk van u, maar nee dank u. Geef ook de ander de gelegenheid iets terug te doen voor alle hartelijkheid die hij zelf op zijn weg mocht ondervinden.
Patrick is verleden jaar van Schipluiden naar Santiago gestapt. In 90 dagen! Maar zo relativeert hij zijn prestatie: ik hoefde niet eerst van Alkmaar naar Schipluiden. Scheelt toch weer vier dagen.

Voormalige Jacobskerk op buitenplaats Op Hodenpijl

Pelgrim Patrick inviteert me op een avondmaal (met kaasplankje)

Pelgrimsherberg Op Hodenpijl

De slaapzolder

Avondrust langs De Vaart 

Enjoy your trip

Om kwart voor zeven loop ik al door de Hoofdstraat van Hillegom. In Spanje loop je dan naar een bar om te ontbijten. Hier bereid ik me voor op enkele uren vasten. Maar een verrassing, de Keurslager is zowaar al open en winkelmeisje Wendy belegt twee  broodjes voor me: uiteraard met Spaanse ham.

In Hillegom slaat de detailhandel wil om zich heen. Heilige huisjes worden niet gespaard.

De reis voert vanochtend door de bollenvelden.

De Keukenhof is dicht

En ook de firma Ruigrok kende betere tijden

Ruine van Teylingen

Dialoog met vrouw in Warmond die haar stoepje veegt

Zo te zien moet u nog ver.
Ja, naar Spanje.
Waar je zin in hebt!
Daar heb ik zin in.
Ja, als u daar zin in hebt, moet u het doen. Je moet doen in het leven waar je zin in hebt.

In Sassenheim heeft een saai woonwijkje ineens een verrassing. Een beeld van een poes. Fred Kennedy heeft het langs de snelweg gevonden en weer opgeknapt. De kop heeft hij gerepareerd met een stuk hout dat in de Kaager plassen dreef. "Dan lijkt het net of er een vogel op haar schouders zit, aldus Fred.

Fred vertelt dat hij eigenlijk Fred Kennedy Van Dam heet, maar alleen Kennedy vindt hij mooier. Net een president. Maar die keer dat hij in het ziekenhuis lag om geopereerd te worden, was het niet zo slim dat hij zich alleen Kennedy noemde....

In Leiden verplaatst men zich per fiets

Van Leiden naar Voorschoten loop ik langs het Rijn-Schiekanaal. De brug op mijn kaartje blijkt er niet te zijn en als er eindelijk een brug is, gaat hij net open.

'
Na een kleine 30 km bereik ik moe en bezweet het hotel met de vogel op het dak.
Snel een bier en in het bad want je kunt niet zwetend en stinkend een dame ontvangen. Om half zes komt mijn vriendin uit Voorschoten met haar vrienden.

Jos, Mireille, de pelgrim en Maria

Het echtpaar aan het tafeltje naast ons besteedt de ganse maaltijd aan het lezen van de krant. Ze doen me denken aan  het schilderij De terugkeer van de pelgrim. In mijn  boekje Praktisch Pelgrimeren heb ik er als onderschrift bijgezet: soms is een relatie voorgoed in het slop geraakt.

Relatie die niet in het slop is geraakt

Ontmoeting van de dag

Voor de balie van het hotel zie ik een man met in zijn hand een tas met daarop 'GALICIA'.

Ik loop op hem af en leg hem uit dat het toch wel heel bijzonder is dat ik - als pelgrim op weg naar Galicie - hem met deze tas in de hand tref.

Het blijkt een engelsman te zijn, die er duidelijk niet van gediend is dat ik zo maar zijn comfort zone binnendring.

"Enjoy your trip," zegt hij waarna hij zich omdraait.

Geen geslaagd menselijk contact.

Maar met een kaasplankje kwam alles weer goed

De politie bellen

Vanmorgen een vreemd incident. Zit ik rustig in een café aan de koffie, komt er een groepje jongemannen met baarden binnen. Ze doen niets bijzonders, maar op de een of andere manier voelt het niet oké om het maar eens trendy te formuleren. Ik kijk nog eens naar ze, ze bestellen een Heineken of een breezertje, wat vroeg, maar goed, om nu iedereen die des morgens om 11 uur een alocholische versnapering bestelt als verdacht aan te merken..
Ik besluit het van me af te zetten - misschien ben ik zelf wel niet oké? - en verdiep me weer in de NRC Next: 1 op de 25 Nederlanders kan niet goed aangeven of ze zich nu man of vrouw voelen. Interessant.
Dan staat er ineens een baard naast mijn tafeltje. Of ik Nederlands spreek. Te snel zeg ik ja. Of ik zijn smartphone heb gezien die hij op het toilet heeft laten liggen?
Nee, niet gezien.
Oké zegt hij. U bent de enige die naar de wc geweest is, dan ga ik de politie bellen.
Ik ben perplex, maar een vrouw die het gehoord heeft, is minder passief. "Doe effe normaal zeg, denk je nou echt dat die man je telefoon jat en dan op zijn dooie gemak een kopje koffie gaat drinken? Die maakt toch dat ie wegkomt!
De baard druipt af,
Ik probeer er de humor maar van in te zien. De politie bellen? Hij heeft niet eens een telefoon.
Er is trouwens nog iets geks aan de hand. Toen ik naar de wc ging, waren die jongens er nog helemaal niet. Weliswaar heb ik overwogen een tweede keer te gaan - de eerste boodschap was niet gelukt - maar die baarden met mijn rugzak leek me geen geslaagde combinatie.
Als ik een tweede kopje espresso bestel, zie ik de baard met een smartphone lopen. Ik vraag om opheldering.
Ja, de kok heeft hem gevonden.
Tja, wel met politionele acties dreigen, maar excuus kan er niet af. Niet echt een inspirerend contact met deze vertegenwoordiger der mensheid. Hopelijk komen er deze camino inspirerender ontmoetingen.

Pelgrimeren kost een paar centen. Vandaar deze bijverdienste.

De echte guitarman

In Haarlem kun je niet om het Spaarne heen

De straat met het vroegere Sint Jacobs Godshuis ligt helemaal op de schop

De schelp is nog wel te bewonderen

Een gevelsteen wijst me de weg

Nu nog een kaasplankje en morgen vroeg weer op. Een fikse etappe naar mijn vriendin in Voorschoten.

Eind goed al goed, een kaasplankje in hotel Flora te Hillegom

De eerste stap

Zelfs een reis van duizend mijl begint met de eerste stap. 
Lao Tse

De eerste stap die ik volgens pelgrimsvriend Jasper niet mag vergeten omdat hij veel waard is.

Nog even op de schelp naast de voordeur kijken welke kant Santiago ook al weer op is.

De wijze kater Max komt me op een ernstige omissie wijzen...Vergeten mijn wandelschoenen aan te trekken. Zul je toch dat hele eind op je slippers gelopen hebben...

Maar dan toch op weg. Op weg voor een camino die nog leeg is.

Het eerste stempel in mijn pelgrimspaspoort gehaald bij mijn vriend de groentenman.

Willem Zwagerman

Uw groentenman

daar kun je mee aankomen bij het Pelgrimsbureau in Santiago de Compostela.
Willem geeft een banaan mee voor onderweg..

De schelp op het graf van Adrie wijst de weg naar Santiago

De volgende stop is van serieuzer aard. Begraafplaats Sint Barbara in Alkmaar.

Drie jaar geleden ging ik met de fiets op weg naar Santiago. Pelgrimsvriendin Adrie Dik stond in Alkmaar met een Spaanse vlag langs de weg. Omdat ik wat eerder van huis was vertrokken, miste ik haar.

Precies twee weken later overleed ze totaal onverwacht toen ze met haar man Gerrit op pelgrimage was van Le Puy naar Saint-Jean-Pied-de-Port.

We hebben elkaar voorgoed gemist.

Nu wijst de schelp op haar graf de weg naar Santiago.

Het leven is slechts een handvol tijd.

Deze lijfspreuk van Adrie staat ook op haar grafmonument.  

Ik ben van plan deze zin ter harte te nemen. Nu lijkt Santiago nog onbereikbaar ver weg, maar voor je het weet is het voorbij. Even later is het: weet je nog verleden jaar..? En dan is het twee jaar geleden, drie, vier, vijf....

Ik ben van plan elke dag van deze camino bewust mee te maken. 

Uitgang van het Heilooer Bos

Na het Heilooer bos ben je ineens op de meseta.

De meseta tussen Heiloo en Egmond

Op het Monnikenpad tussen Heiloo en Egmond heeft iemand. een wijze spreuk opgehangen.

Of in een rugzak.

Hotel Borst in Bakkum is precies wat ik zoek. Douche en wc op de gang, maar wel een wasbak...!
De keuken is vandaag gesloten, maar ik mag wel met de kostgangers mee-eten. Waardin Jolanda kookt bami vandaag voor Rick en Kevin die hier een kliniek aan het bouwen zijn. Ze wonen in Hardinxveld-Giessendam, maar willen niet elke dag in de file. Ze werken elke dag liever wat langer door zodat ze vrijdagmiddag vrij hebben.
Naar Spanje lopen moeten ze niet aan denken, maar ze zijn wel met het vliegtuig naar Zuid-Afrika en Australie geweest. Aan dan laatste zou ik niet moeten denken.
Het was leuk eten met de kostgangers. Het zijn deze dingen die de reis net boven een toeristische tocht uittillen.

Hotel Borst in Bakkum

Benieuwd wie we morgen ontmoeten.

NIEUW BERICHT

blabla