U bent een filosoof

La Souterraine - Bénévent l'Abbaye 22 km

Ja, dat is uit het leven gegrepen

ja dat is uit het leven een greep

het geluk is altijd met de lepen

ja, daar zit 'm nou net daar de kneep

Farce Majeure

Hoe heet die plaats ook alweer?

We kunnen beide niet onthouden hoe de plaats heet waar we vandaag heengaan, dus we noemen die steeds Fred Benavente (1926 - 2005), naar het lid van de legendarische groep Farce Majeure uit de jaren zeventig van de vorige eeuw.

Onderweg is er weer niets, dus eerst maar boodschappen doen. De Le Clerc gaat pas om 9 uur open dus we doen iets wat we beide verfoeien, wachten tot de supermarkt open gaat.
Ik ga ondertussen naar de drogist voor scheermesjes en zonnebrand (ja Edith, ze hebben er La Roche Potay).
Als ik Nicolette weer zie heeft ze twee kazen voor onderweg gekocht, want ja Nicolette kan niet kiezen.

Wachten tot LeClerc open gaat

De enige plaats op de route vandaag is Saint Priest la Feuille. De enige bar daar is dicht, maar het terras is wel open.
Er komt een auto aangereden. Ik vermoed dat het de waardin is die komt openen. Nicolette gelooft dat niet. We hebben beide gelijk. De waardin heeft vakantie, maar wil wel koffie voor ons zetten.

Hoe laat gaat de bar open?

Stephan de buurman komt langs. Hij moet straks naar de osteopaat want hij heeft veel pijn aan zijn rug. Misschien moet ik met hem meegaan?
Ik heb ook last van mijn rug. Daar is volgens hem wel een remedie voor. Met de trein naar Santiago. Ik leg hem uit dat het ons pelgrims om de weg gaat en niet om het doel. Maar ja, zonder doel heb je geen weg.
"Ah, u bent een filosoof!" concludeert Stephan.

Buurman Stephan laat zijn spierballen zien

Zondag heb ik iets doms gedaan, naar het weerbericht gekeken. Voor vandaag werd 38 graden voorspeld. Ik heb hier erg tegen op gezien en wat is het uiteindelijke resultaat vandaag? 32 graden.
Nog heet, maar aanzienlijk minder erg dan 38.
Het zweet loopt uit mijn porien: ter hoogte van mijn rechteroog is het alsof er een kraantje open staat.
Mijn shirt is kletsnat van het zweet.

Volle zon, geen schaduw, geen wind

Langzamerhand worden de heuvels steeds hoger en gaan op bergen lijken. We naderen de 500 m hoogte.

Steeds hoger

Steeds meer Limousin koeien kijken de pelgrims aan

Onverwacht doemt er toch nog een restaurant op. Het geheel maakt een wat morsige indruk maar met de hygiene is het dik in orde.

Met de hygiene is het dik in orde

In Bénévent l'Abbaye hebben we geboekt in de prive pelgrimsherberg Op de rug van de  ezel want  dat vond Nicolette wel een leuke naam.
Binnen is het wat minder leuk. Eigenaar Guy praat ons de oren van het hoofd met goedbedoelde adviezen  (ga je daar boodschappen doen?, let dan vooral op de datum van de producten).
De slaapzaal blijkt een benauwd claustrofobie opwekkend hokje dat we moeten delen met een pelgrim die uit Kiev is komen lopen.
We gaan morgen niet naar Chateluis waar volgens Guy niets interessants te zien is.
Bedoeling is daarom morgen in Saint Goussad de pelgrimsroute te verlaten en via de GR 654 af te snijden naar Les Billanges.

De slaapzaal blijkt een benauwd hokje met nog een pelgrim

Terwijl u slaapt, is uw verslaggever nog aan het werk

Blog aan mijn been

Dinsdag 4 augustus Cluis - Crozant 26 km
Woensdag 5 augustus Crozant - La Souterraine 25 km

Kom van dat dak af

waarschuw niet meer

kom van dat dak af

dat was de laatste keer

Peter Koelewijn

Vertrek uit Cluis in de regen

Gisteravond (maandag) met Peter uit Hamburg in de gemeentelijke herberg van Cluis. Peter staat erop te koken. Ik beperk me tot het kopen van de ingredienten.

Peter weet dat hij snurkt dus hij gaat beneden op de bank slapen.

Ik lig boven en hoor hem door de houten vloer heen snurken.

Ja, maar die vloer is heel dun zegt Peter later.

Ik begrijp van Peter dat hij graag alleen loopt. Dat komt mooi uit, ik ook.

Toch voelt het niet lekker steeds iemand achter je hebben lopen.

Na 11 km is er een stadje. Peter is al aardig dichtbij. Dan doe ik iets wat niet zo netjes is.  Ik versnel mijn pas en loop een bar in. Ik verschuil mij achter een plant en zie hem langslopen. 

Ik neem een cola, een koffie, ga eens uitgebreid naar het toilet en bestel nog een koffie.

Als ik eindelijk naar buiten ga komt Peter daar juist aanlopen.

Hij vraagt of ik bier gedronken heb en biedt mij wat de drinken aan, want hij wil naar het toilet.

Peter was het dorp uitgelopen, bedacht zich toen dat hij geen inkopen had gedaan, ging terug en name bij de kerk een pauze.

Ik neem een koffie, Peter een bier. Ik denk niet dat de dokter dat bedoelde toen hij zei dat Peter meer moest drinken.

Het landschap wordt langzaam wat groener

Het regent vandaag en de temperatuur is aangenaam. Een verademing na die warme dag van gisteren. Morgen schijnt het weer heet te worden.
Vannacht om 2 uur werd ik wakker omdat het op mijn zolder niet te harden was van de hitte. Onvoorstelbaar dat ik het 2 weken geleden nog zo koud had toen ik met mijn vrienden zonder geld buiten sliep.
Rond 4 uur vannacht ging het hard onweren en koelde het wat af.

Het landschap verandert langzaam. Het is hier allemaal wat groener en minder geel en de heuvel worden geleidelijk hoger. Zat ik de laatste weken steeds tussen 170 en 250 meter. Nu passeer ik de 380.

Een man met een gezellig hoedje op vervangt zijn dakpannen. Voor een passerende pelgrim wil hij wel van zijn ladder komen. Hij drukt me op het hart voor Crozant de rotsen te bekijken en legt me een alternatieve route uit.

Joel is zojuist van het dak gekomen, als je goed kijkt zie je achter hem de ladder die dat mogelijk heeft gemaakt

Zojuist gelande vliegende schotel

Reclame voor kaas van Limousin koeien

Echte Limousin koeien

Rotsen bij Crozant

Het restaurant dat volgens de gids kamers verhuurt blijkt dat helemaal niet te doen. Ik wordt verwezen naar de pelgrimsherberg. Het is er allemaal wat sleets en bij de douches en wc's hangt een enorme putlucht.

Er zijn nog twee Franse pelgrims. Na een uur komt Nicolette uit Amersfoort binnen. Ze nodigt me uit een biertje te gaan drinken.

Het restaurant dat geen kamers verhuurt serveert ook geen avondmaal. We worden verwezen naar een chique restaurant. Als we daar zeggen dat we pelgrims zijn, krijgen we in een aparte kamer een dagschotel voor 7,50 per persoon inclusief wijn. We worden met alle egards behandeld, maar het duurt allemaal wat lang.

Als we tegen tienen terugkomen bij de herberg is alles donker. De andere pelgrims slapen al. 

Dat wordt geen blog meer vandaag. 

Nicolette voor de pelgrimsherberg van Crozant

Chique restaurant waar de pelgrim een dagschotel kan krijgen

Woensdag 5 augustus Crozant - La Soutairraine 25 km

Ik was net als jij ongehuwd Koos

ongehuwd want ik wachtte op jou

maar jij zette steeds advertenties

in Parool, Volkskrant en de Trouw

maar jij kon niet kiezen Koos

niet eens voor een man of een vrouw

Marijke Boon

Nicolette houdt van lange rechte wegen, want dan hoeft ze niet te kiezen. Ze is nu voor een korte vakantie aan het pelgrimeren tot Limoges. Dan vliegt ze weer naar huis. Of ze neemt de trein. Lastig, want dan moet ze weer kiezen.
Verleden jaar is ze van Amersfoort naar Santiago gelopen en heeft er toen voor gekozen haar relatie die ze 28 jaar had te beeindigen.
Nicolette is lerares Scheikunde. Eergisteren liep ik met een lerares Wiskunde. Komen alle vakken die ik op de middelbare school heb laten vallen nu ineens op mijn pad?

Ze heeft een paar dagen, met Stein, een jonge Vlaming gelopen, maar die had nog enkele problemen op te lossen en zo zei hij: Als ik met u loop, gebeurt in niets in mijn kop.

Het wordt vandaag weer een warme dag met temperaturen rond 34 graden.
Ik vraag of het goed is of ik vandaag met haar meeloop. Ik kan niet zo goed tegen de hitte en dan is het wel prettig om met iemand samen te lopen.
In La Chapelle  Balou heeft Engelse Elaine een Engelse tuin ingericht. Ze doet haar uiterste best het ons naar de zin te maken. We krijgen Engelse pie en een sandwich mee voor onderweg. Ze belt naar een landgenoot in La Souterraine die kamers verhuurt.
Elaine vraagt of we getrouwd zijn.
Nee, zeg ik dan hadden we elkaar niet zoveel te vertellen.
Nee, lacht Elaine, dan is het: Hello darling, how was your day?

Bij Elaine in de tuin

Elaine

Verkoeling in de wasplaats

In Saint Agnat de Versillant proberen we wat te drinken, maar het cafe is nog niet open en de bakker verkoopt geen fris.
We zitten even op een stoepje. Een jonge vrouw in een witte jurk en felrode lippen vraagt of we iets nodig hebben. Water kunnen we altijd gebruiken. Ze loopt naar huis en komt na tien minuten terug met twee flessen water en twee ijsjes.

La Souterraine blijkt in tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden op een heuvel te liggen. Bij een stijl viaduct in de volle zon, krijg ik het even moeilijk, maar Nicolette loopt stug door.

Voor het eten nog even snel de stad in voor een biertje. Enkele Ieren vinden dat Nederland artistic voetbal speelt, Ik heb geen verstand van voetbal, Nicolette ook niet, maar ze weet het gesprek toch gaande te houden.
Ik vraag een meisje of ik haar hond mag fotograferen. Alleen de hond, zegt haar vriend.

Nicolette maakt vrienden op het terras

Alleen de hond

We zijn wat te laat voor het eten en worden verbannen naar het 'strafbankje'.
Het eten is voortreffelijk, maar het duurt allemaal wat lang. Op die manier komt er vanavond weer geen blog.
Nee, lacht Nicolette, ik ben een blog aan je been.

Blog aan mijn been

Afgesproken om morgen met Nicolette naar Benevant l'Abbaye te lopen. Dan nemen we afscheid van elkaar. Nicolette wil haar laatste drie dagen naar Limoges graag alleen lopen. Mooi dat je dat in goede harmonie met elkaar kunt afspreken. Pelgrimeren is ook loslaten weten we allebei.

Geen e-mail;
P.S. Ik kan sinds zondag geen e-mail meer ontvangen via mijn webmail. Degene die mijn Brouwervanteksten site host, gaat ernaar kijken.
Tot het is opgelost reageer is dus niet op e-mails

Weer e-mail
Jannie die mijn website host heeft het probleem inmiddels opgelost.
Alle 33 volgers die me een mail gestuurd hebben krijgen z.s.m. antwoord

De blog van dinsdag houden we tegoed

De pelgrims in de herberg zijn al vroeg gaan rusten.
Morgen weer een dubbele aflevering uit zonnig Frankrijk.

Annemieke

Liever kaarsen dan kerncentrales

La Chatre – Cluis 29 km

Er staat een paard in de gang

Ja, ja een paard in de gang

Er staat een paard in de gang

Bij buurvrouw Jansen

André van Duin

Paard zoekt verkoeling onder viaduct

Gisteravond om 7 uur maar eens aan de zwangere bazin gevraagd of ze al wist of het restaurant zou openen. Ja, ze was wel weer wat uitgerust en haar man was er nu bij. Maar of dat een verbetering was? Toen ik een bier bestelde antwoordde hij: Mijn vrouw komt die zo brengen.

Maar het openen van het restaurant was in ieder geval een goede beslissing. Tot 9 uur zag het er naar uit dat ik de enige klant zou zijn, maar toen ging het lopen. Een heel gezin dat ook nog eens een hotelkamer zocht, verdwaalde toeristen die iets kwamen drinken, een jong stel uit Limmen dat nog nooit van Jos Bruijns had gehoord (bekende inwoner van Limmen)  en om 10 uur zelfs nog twee Duitse pelgrims. Beate en Herbert hadden hier 5 jaar geleden hun camino afgebroken en pakken hem nu weer op. Ze hadden een hotel in La Chatre gereserveerd, maar toen ze er aankwamen bleek het gesloten. Een vriendelijke Fransman had ze naar hier gebracht.

Kortom: het bleef nog lang gezellig op het terras.

Herbert en Beate arriveren laat

Het bleef nog lang gezellig op het terras (op de achtergrond de zwangere waardin die van vroeg tot laat moet werken)

Maar de andere dag moet er ook weer gelopen worden. Het belooft weer een warme dag te worden, dus ik besluit eerst maar 10 km te lopen voor ik een pauze neem.

In Sarzay zoek ik een bankje, maar tot mijn verrassing blijkt er een café te zijn en nog open ook. Binnen wacht nog een verrassing. Marie-Anne die ik vrijdag ontmoette na mijn middagdutje. Ze is dit keer in gezelschap van haar landgenoot Roger die het zo te zien helemaal niet zo leuk vindt dat Marie-Anne me zo enthousiast begroet. Ik maak een foto.

Dat is de tweede al, lacht Marie-Anne. Ben je soms een fan van me?

Nee, zeg ik, maar dat kan nog komen.

Ze stappen op. Je hoeft geen groot psycholoog te zijn om te begrijpen dat  mijn gezelschap niet gewenst is, dus ik blijf zitten en neem nog een koffie.

Bij vertrek krijg ik van de baas van het koffiehuis een appel mee.

Verrassing: onverwacht een cafe op de route

Nog een verrassing: Marie-Anne en Roger

Even later tref ik ze toch als ze bij een beekje hun voeten wassen.

Nog een foto? Lacht Marie-Anne.

Ik vraag of het goed is dat ik tot het volgende stadje met ze meeloop.

Ja, de weg is van iedereen, antwoordt Roger gastvrij.

Nog een keer Roger en Marie-Anne

Het is een gezellige wandeling. Marie-Anne moet om alles lachen wat ik zeg. Als ik vertel van de camping met bier zonder alcohol lacht ze ‘Opblazen met dynamiet die tent’.

Ik vraag wat haar beroep is.

Raad eens?

Ik doe een wilde gok. Iets met het splitsen van atomen?

Bijna, lacht ze, maar ik houdt meer van kaarsen dan van kerncentrales. Ze is lerares Wiskunde, maar Latijn en Grieks had ze ook wel wat geleken. 

Kasteel in Sarzay

Roger wordt inmiddels wat toeschietelijker. In Neuvy Saint Sépulchre geeft hij me zelfs een tomaat.

Zij blijven hier overnachten. Ik vind 1 uur nog wat te vroeg om te stoppen en neem afscheid. In een restaurant laat ik me het middagmaal met kaasplankje goed smaken (helaas volger Jaap, La Charette is op maandag dicht).

Basiliek in Neuvy Saint Sépulchry: eindpunt voor Roger en Marie-Anne

Sint Jacob in de basiliek

Het is moeilijk om 3 uur in de middag weer op gang te komen. De temperatuur is inmiddels tot 36 graden gestegen. In de brandende zon loop ik een uurtje door de velden. Het zweet loopt langs alle kanten langs mijn lichaam en mijn rugzak voelt als een natte dweil. Dan besluit ik dat het genoeg is en loop naar de D38. Er is nauwelijks verkeer.

Na 10 minuten komt er een auto langs. Ik steek mijn hand op en de auto stopt zowaar. 

Cluis? vraag ik.

Wil je weten waar dat ligt of wil je een lift? vraagt de bestuurster. Ze heeft een Frans kenteken maar het stuur zit aan de rechterkant.

Karen uit Nieuw Zeeland liftte in haar jeugd ook vaak, dus ze stopt altijd voor lifters.

In tien minuten zijn we bij de pelgrimsherberg, een soort begijnhofje achter de kerk.

Karen uit Nieuw Zeeland rijdt altijd met haar hondje op schoot

Ik ontmoet er Peter uit Hamburg die deze camino bij Arno en Huberta drie dagen aan de vloer heeft gewerkt. 
Hij wijst me op een kortere variant naar Crozant. Met 34 km een onbereikbaar doel voor morgen, maar met 25 km?

Peter in de deur van de pelgrimsherberg

Kortere variant naar Crozant

Pelgrims onder elkaar

Chateaumeillant - La Chatre 18 km

Hij kwam van rechts

Zij kwam van links

En toen zijn ze iets gaan drinken in de Sfinx

Hugo Matthijsen

Fabienne Bodan uit Plouray in Bretagne heeft al heel wat camino's gelopen: camino Francés, Camino del Norte, Camino Portugués, Via de la Plata. Ze wil nog eens van Cap Finisterre in Bretagne naar Finisterre in Galicie.
Maar nu  heeft ze met haar camper 500 km naar het dorpje Lacs gereden. Een nicht van haar viert er dat ze met pensioen gaat. Gisteravond was het feest in het dorpshuis, vandaag is er receptie voor de familie die van ver moet komen.
Ze is aan de vroege kant. Alleen de mensen van het dorpshuis zijn er. Ze vraagt juist of de pelgrimsweg naar Santiago hier in de buurt langskomt als er een lange pelgrim in een morsig shirtje om water komt vragen.

Fabienne voor de feestzaal

Het is weer een etappe zonder voorzieningen. En het is weer zondag. Altijd een moeilijke dag voor de pelgrim. Veel logis zijn dan gesloten. Daarom heeft hij zijn zinnen voor vandaag gezet op La Chatre, een wat groter stadje.
De eigenaresse van het restaurant in Chateuameillant heeft gisteren twee sandwiches voor hem klaargemaakt. Een voor het ontbijt en een voor onderweg.
Het is ook weer eens een ouderwets warme dag. Goed dat hij vanmorgen vroeg is vertrokken. Het landschap is ook weer leeg. Niemand op de weg en in de velden te zien.
Zijn water is bijna op. Het dorp Lacs is weer zo'n oord waar niemand op straat is en alle luiken gesloten zijn.
Bij de feestzaal tegenover de kerk gaan drie mensen naar binnen. Opschieten, want zo te zien maken ze aanstalten de deur weer te sluiten.

Selfie met Fabienne

En zo maakte ik kennis met Fabienne. We praten een uur lang over van alles. Hoe moeilijk het soms is het pelgrimsgevoel aan niet-pelgrims over te brengen. Waarom het zo lastig is het pelgrimsgevoel in het dagelijks leven vast te houden.
Langzaam komt de familie aangedruppeld. Ze wonen in heel Frankrijk en willen stuk voor stuk weten of ze soms langs de route wonen zodat ze me onderdak kunnen bieden. Helaas is dat niet het geval, maar het zegt wel iets over de Fransen. Ik stoor me dan ook wel eens aan al die landgenoten die leuk willen zijn en zeggen dat Frankrijk een mooi land is, maar dat het jammer is dat er Fransen wonen. Eerder jammer dat er dit soort Nederlanders in Nederland wonen.

De familie van Fabienne

Fabienne is begin september vrijwilligster in het pelgrimsbureau van Saint-Jean-Pied-de-Port. Dat is ook de periode dat ik er in principe langs zou komen, maar ik heb besloten om ergens ter hoogte van Bordeaux de Voie de Vézelay te verlaten en naar de kust te gaan om vandaar verder naar het zuiden te gaan. Ik moet er niet aan denken dat verschrikkelijk saaie Les Landes door de moeten lopen. Op de fiets vond ik het al een eind.
Fabienne gaat als ze thuis is een mooie route voor me uitzoeken. Kortom: een ontmoeting waar je wat aan hebt.

Leeg landschap

En verder was het een wat kort dagje lopen. Nog voor La Chatre was er al een restaurant dat ook kamers verhuurt. Daarmee werd de route nog wat korter.
Maar op zondag ga ik geen nee tegen logis zeggen.
De eigenaresse heeft de kamer nog niet op orde en daar ook nog geen tijd voor want ze moet ook nog in haar eentje het restaurant draaiende houden.
Ik bestel wat te eten en wacht geduldig. Dan komt ze met een wat samenzweerderig lachje vertellen dat wat ik besteld heb inmiddels op is. Ik mag dat wel.Zit liever in een goedkope gelegenheid waar van alles mis is dan in een duur etablissement dat het dan net niet is. Ik weet nog goed hoe ik samen met mijn 'broer' Bas mijn intrek genomen had in een duur monumentaal pand net buiten Carrion de los Condes (omdat alles verder vol was en Bas graag naar het voetballen op tv wilde kijken). Heb je voor 80 euro een kamer werkt de wifi niet en kun ja alsnog teruglopen naar het stadje om daar in een lawaaiierige bar te gaan zitten.
Tja en of de eigenaresse van het restaurant in La Chatre vanavond haar restaurant opent weet ze nog niet. Ze wijst op haar buikje - waar de oplettende toeschouwer al een zwangerschap had kunnen constateren - en zegt dat ze moe is.

Pelgrimsonderkomen tegenover de camping van Chateaumeillant (bij die open luiken sliep ik)

Deze nacht een kamer boven een restaurant waar de service nu juist niet continu is

P.S. De eigenaresse van Au jardin d'été is inmiddels weer wat uitgerust en opent vanavond toch haar restaurant. Mooi want ik ben ook moe en had niet zo veel zin om 1 km naar het stadje (en terug) te lopen. Er is nog genoeg te lopen deze reis.

Nee, die knipt geen vreemden

Ardenais - Chateumeillant 21 km

Je zei: madame bonsoir

bestelde Café noir

ik dacht: hoe zit mijn haar?

't was voor elkaar, 't was voor elkaar

Marijke Boon

(Als je haar maar goed zit van Vulcano had ook gekund, maar dat vind ik een verschrikkelijk slechte tekst. Die komt mijn blog dus niet in).

Alleenstaande eik

Vandaag zit ik in een pelgrimskamer bij een camping. Ook wel eens fijn. Het is fantastisch dat mensen voor een luttel bedrag een pelgrim willen huisvesten, maar voor de pelgrim in kwestie heeft het ook wel eens nadelen. Je moet een conversatie op gang houden, ook al ben je moe en heeft de gastvrouw net verteld dat ze uit een bergdorp bij de Zwitserse grens komt en er trots op is dat ze haar accent nog altijd heeft gehouden.
En verder zijn er de geschreven en vooral ongeschreven regels. Neem nu vanmorgen. Ik sliep in een huisje op het erf, dus niets aan de hand, maar het ontbijt was in het woonhuis.
Op het afgesproken tijdstip sta ik aan de voordeur. Die is op slot en op mijn kloppen (veel Franse huizen hebben geen bel) wordt niet opengedaan. Ik loop een rondje om het huis en zie dat de achterdeur open staat. Via een lange bijkeuken kun je in de woonkeuken komen, maar op de een of andere manier voel ik dat het niet op prijs gesteld wordt als ik die ingang neem.
Ik loop verder en tref de gastheer aan de andere zijkant van het huis. Hij loopt met me mee en trekt een schuifpui open waarachter zich de ontbijttafel bevindt. Nu zul je zeggen: drie stappen doen, stoel pakken en aanschuiven. Maar nee, of ik via de voordeur binnen wil komen.
Je ziet de onzinnigheid van die vraag in, maar weet tegelijkertijd dat hierover discussieren zinloos is, dus doe je braaf war je gevraagd wordt. De voordeur is echter nog steeds op slot. Op mijn kloppen wordt niet open gedaan. Terug maar weer naar de schuifpui. Met mijn voet op de drempel (ik moet me bedwingen deze niet over de drempel te zetten) zeg ik dat de voordeur nog op slot zit.
O ja, excuses, vergeten.
We lopen terug naar de voordeur. Hij via de woonkamer en ik buitenom. Vervolgens lopen we samen door de woonkamer weer naar binnen.
Ik verbaas me over deze in mijn ogen zinloze onderneming, maar de gastheer staat met een tevreden blik achter zijn aanrecht. Dat heeft hij toch maar mooi opgelost.

Spannende paadjes

De weg gaat de eerste tijd door een bos.
Er is een mogelijkheid om via een kortere weg vandaag de etappe met 2 km te bekorten, maar dan mis ik Le Chatelet en loop ik weer de ganse dag door bossen en over velden zonder iets tegen te komen. Of zoals de dichter Willem Kloos zei: een landschap is mooi, maar er moet wel iets bij te drinken zijn.
En verder zou ik wel eens naar de kapper willen. Gisteravond in de spiegel vond ik mezelf er wild uitzien. Nu hoor ik volger J.E. te V. al denken: ja gisteren heeft hij een leuke francaise ontmoet, dus vandaag ineens naar de kapper. Misschien is dat wel zo, maar voor mij is er een andere reden: gisteravond gewassen, dus vandaag heb ik een shirt aan dat voor de verandering eens naar zeep ruikt in plaats van naar zweet.

Le Chatelet lijkt eerst weer zo'n dorp zonder voorzieningen te worden, maar dan is er een pleintje met een bar Tabac. Ik ontmoet er landgenoot Georges. Hij heeft een huisje in de buurt en laat zijn familie de streek zien. Als hij hoort dat ik uit Alkmaar komt, vertelt hij dat hij uit Medemblik komt, nou ja, een dorpje in de buurt: Aartswoud.
Ik antwoord dat ik dat wel ken. Ik heb een tijd met een bibliobus door Noord-Holland gereden en dan stond ik daar voor de firma Van de Bel. En dan kwam er altijd een vrouw die eerst haar flessen in de glasbak gooide en dan de bibliobus binnenkwam. Als ik het glasgerinkel hoorde dacht ik altijd: Ah, mevrouw Van de Bel.
Georges is stomverbaasd: maar dat is mijn bedrijf.  En die vrouw was tante Lies.
Als hij weggaat rekent hij ook mijn koffie en cola af.

Jara, Jori, Gerard en Georges uit Aartswoud

Op naar de kapper. Kapster Nathalie heeft geen tijd vandaag. Van mijn landgenoten weet ik dat er verderop nog een kapster is. Die heeft wel tijd, maar pas om 12.00 uur. Ik kijk op mijn horloge: half 11. Misschien wel goed het vandaag eens rustig aan te doen.

Kapster Priscillia is wel in voor een praatje. Te voet naar Santiago? Ze begrijpt dat wel. Zelf doet ze aan hardlopen om te 'ontstressen', maar 30 km op een dag wandelen vindt ze wel veel.
Kapster Nathalie geen tijd? Nee, die heeft nooit tijd. Die knipt geen mensen die ze niet kent.
Ik moet hier wel om lachen. Haat en nijd in de kapperswereld in Le Chatelet. Het doet me denken aan Chantal in Hoegaarden die van de parochieassistente zei: Nee, die neemt nooit een pelgrim, die heeft 6 kinderen. 

Priscillia knipt wel vreemden

Kruispunt

Op naar de 3 sterren camping Municipal in Chateaumeillant. Waar die 3 sterren vandaan komen?
Er is geen bar of restaurant. Bij de receptie kan ik wel fris of bier zonder alcohol kopen.

driesterrencamping aan watertje (uitzicht vanuit mijn pelgrimsraam)

Gelukkig is er in het dorp wel een café-restaurant met Wifi. Wel weer 900 m lopen, maar goed, voor mijn volgers heb ik wel wat over. De code heeft men deze keer op een bordje gezet. Een verademing bij al die morsige briefjes die ik vaak krijg. Zoals gewoonlijk is het wachtwoord weer bijzonder lang. Ja volgers. jullie weten niet wat ik allemaal voor jullie over heb.

De dagelijkse wifi code

En voor de volgers die me mailden dat ze deze blog in vergelijking met eerdere blogs zo serieus vonden eindig ik voor één keer met een mop. Uiteraard een kappersmop.

In de Westerstraat in Amsterdam was een kapper die op zijn etalage had staan: De beste kapper van Amsterdam.
Een tweede kapper vestigde zich er en schreef op zijn ruit: De beste kapper van Nederland.
Een derde kapper zag dit zo eens aan en koos uiteindelijk voor de slogan: De beste kapper van de Westerstraat.